Fara í aðalinnihald

Exti kafli

Róbert Pálsson trillukarl var farinn að huga að heimferð. Það var ekki mikil veiði þennan daginn og hann var að innbyrða tvo miðlungs fiska sem gerðu lítið til að hífa kílóatöluna upp undir leyfilegt hámark strandveiðibátanna. Það voru kannski þrjúhundruð kíló komin um borð og Róbert sá fram á að þessi róður kæmi út með tapi. Það líkaði honum illa. Hann ákvað að renna færunum aftur á þessum sama stað því hann vissi af langri reynslu að það þýddi lítið að vera að kippa milli bleyða; það væri bara sóun á olíu og olían var svo sannarlega ekki gefin þessa dagana.

Hann sleppti sökkunni og girnið rann út af rúllunni og á skjánum taldi mælirinn metrana sem rúlluðu út og þar með dýpið líka. Kannski væri réttast að drífa sig í land og reyna að vera framarlega í löndunarröðinni. Hann þurfti hvort sem er að skreppa upp í hjall og kíkja á harðfiskinn sem þar hékk og yrði bráðum tilbúinn til neyslu. Það stóð tæpt með að hann myndi ná markaðnum á bæjarhátíðinni handan við fjallið um þarnæstu helgi; helvítis rigningin tafði fyrir þurrkuninni og hann vildi ekki þurrka inni á sumrin því rafmagnið sem fór í það var of dýrt og kostnaðurinn myndi éta upp hagnaðinn.

Færið snerti botn, 43,75 metrar stóð á skjánum og nú var bara að bíða eftir að eitthvað biti á og tölvurúllan myndi hífa það upp að borðstokknum. Hin færin tvö voru í botni líka og ekkert virtist vera að gerast þarna niðri. Hann færi heim um leið og þau kæmu næst upp með fisk.

Róbert stakk hausnum inn í stýrishúsið og kveikti í vindilsstubbi sem hafði legið á borðinu framan við rattið og hann hellti líka kaffi úr brúsanum í glas sem var í haldara á mælaborðinu. Hann var snyrtipinni og fór því ekki inn í blautum sjógallanum, heldur settist í dyrakarminn undir mjóu skýlinu sem skagaði aftur úr stýrishúsinu. Þetta er lífið, hugsaði hann; sitja hérna í hægum veltingnum með vindil og kaffi. Verst hvað fiskaðist lítið en í augnabikinu reyndi hann að leiða það hjá sér og njóta stundarinnar. Hann tók smók af vindlinum. Verst hvað tóbak var orðið andskoti dýrt.

Klukkan var að verða tíu og róðurinn því orðinn passlega langur en Róbert hafði siglt á Hafdísi út úr smábátahöfninni nokkrum mínútum eftir miðnætti. Hann sá að nokkrir bátar voru lagðir af stað í land, líklega með hálftóm kör eins og hann. Það yrði tap á þessum róðri.

Miðjurúllan var farin að hífa upp og þá var ekki um annað ræða en að drepa í vindlinum og taka á móti því sem á krókunum var. Róbert kleip glóðina varlega framan af Bagatello vafningnum og smellti henni með fingrunum yfir borðstokkinn. Það voru nokkrir smókar eftir í vindlinum enn svo hann lagði hann aftur á borðið, eftir að hafa fullvissað sig um að í honum leyndist engin glóð. Hann gat fátt hugsað sér verra en eldsvoða úti á sjó. Hann smeygði sér í gúmmívettlingana og steig þessi tvö skref sem voru á milli hans og rúllunnar og svo rak hann andlitið yfir borðstokkinn til að sjá hvað væri á krókunum. Það glitti á hvítt í djúpinu, fiskarnir veltu sér og ólmuðust í því augnamiði að losna af króknum og stundum tókst þeim það. Það þótti honum hábölvað; að horfa á eftir verðmætum fiski hverfa aftur ofan í djúpið gat tekið á hann. Það kostaði sitt að knýja tölvurúlluna.

Það voru þrír fiskar á að þessu sinni, sýndist honum þegar þeir nálguðust yfirborðið. Þorskur. Hann sá það á litnum. Sigurnaglinn kom upp og rúllan hætti að snúast. Hann teygði sig í slóðann, hallaði sér aftur og lyfti honum yfir borðstokkinn. Einn vænn þorskur, einn lítill þorskur og mannshöfuð dingluðu í slóðanum sem Róbert hélt á með útréttum handlegg. Hann leit undan og lokaði augunum. Þetta gat ekki verið mannshöfuð sem hékk þarna á neðsta króknum í slóðanum. Það gat einfaldlega ekki verið.

Hann sneri höfðinu, sínu eigin það er að segja, opnaði augun varlega og renndi sjónum út eftir hægri handleggnum og niður slóðann. Spriklandi þorskur, spriklandi þorskur, mannshöfuð. Jú, það fór ekki á milli mála, þetta var mannshöfuð sem hékk þarna og krókurinn var uppi í munninum á því og agnúað stóð út í gegnum kinnina. Það var eins og höfuðið hefði bitið á færið en auðvitað gat það ekki verið. Eða hvað? Þegar fiskarnir á slóðanum sprikluðu, kipptist höfuðið til og Róberti fannst það blikka sig með þessu eina auga sem eftir var í því.

Hann sleppti færinu og stóð sem lamaður. Hann vissi ekki hvernig hann átti að bregðast við; í augnablikinu var hann frosinn fastur en hann fann að skelfingin og ógleðin sem uxu innra með honum myndu brjótast út á næstu sekúndum. Hann rak upp öskur, svo hátt að síðar sögðu menn að það hefði heyrst alla leiðina í land, og á eftir öskrinu kom nestið sem hann borðaði í morgun. Honum tókst þó að snúa sér út að stjórnborðshlið Hafdísar og æla því beint í sjóinn. Þau voru sterk, snyrtipinnagenin sem hann hafði fengið úr báðum ættum. Hann lá þarna með bringubeinið á borðstokknum töluverða stund og öskraði ofan í sjóinn og ældi þar til meira að segja gallið hætti koma upp úr honum.

Loksins bráði af honum, svona að mestu leyti, og hann sá að hinar rúllurnar voru líka búnar að hífa færin upp en hann þorði ekki fyrir sitt litla líf að kíkja útaf hinum megin til að sjá hvort einhverjir líkamspartar hefðu komið upp á færunum þar. Þess í stað óð hann rakleiðis inn í stýrishús og lokaði á eftir sér. Hann greip talstöðina og kallaði í hana.

Hjálp! Hjálp! Ég fékk haus! Ég veiddi haus! Hjálp!“ Hann sleppti takkanum. Vaktstöð siglinga svaraði strax.

Hver var að kalla á hjálp?“

Það var ég! Hafdís SU 999! Það kom höfuð á færið hjá mér! Ég þarf hjálp!“

Hvar ertu staddur?“

Róbert las GPS punktana fyrir vaktstöðina sem brást við með því að spyrja hvort einhverjir væru nærri þessum stað.

Já, Bára hérna, ég verð kominn til hans eftir tvær mínútur.“

Hvað segirðu Hafdís, hvernig höfuð er þetta sem þú varst að veiða,“ spurði vaktstöðin.

Mannshöfuð,“ svaraði Róbert. „Og það beit á krókinn. Þetta er virkilega ógeðslegt.“

Við hringjum á lögregluna. Ætlar þú ekki bara að keyra í land og hitta hana á bryggjunni?“


Jú, það er best,“ sagði Róbert. Hann sá að Báran var að verða komin alveg upp að honum en hann hélt sig inni í stýrishúsinu. Hann veifaði út um gluggann og benti í land, setti svo í gang og rak allt í botn. Aldrei þessu vant hvarflaði ekki að honum að passa upp á olíueyðsluna.

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Umhverfis

Það var mun auðveldara fyrir ekkert svo löngu síðan að finna sér stað í pólitík, sumpart vegna þess að veröldin virtist einfaldari en aðallega vegna þess að ég var einfaldari.  Nú ætla ég mér ekki að halda því fram að ég sé mjög djúpur eða íhugull en einhver veginn gerist það með aldrinum að maður fer að láta sig færri hluti skipta máli og margt af því sem kveikti í mér einhverjar hugsjónaglæður fyrir nokkrum árum síðan hreyfir ekki við mér lengur.

Ég held að þetta hafi breyst smám saman eftir að ég varð afi.  Þá fær maður nýja sýn á lífið; ég var "á besta aldri" þegar börnin mín voru lítil og þá var hugsunin aðallega sú að koma þeim í gegnum daginn, gegnum æskuna og út í lífið og áherslumálin voru eftir því.  Brauðstritið sumsé.

Þegar barnabörnin fóru að koma í heiminn var ég kominn hátt á sextugsaldur og skyndilega varð framtíð þeirra hér á Jörðinni það mikilvægasta sem ég gat ímyndað mér.  Semsé að við skiljum ekki eftir handa þeim ónýta plánetu.

Og þar stendur hnífurinn…

Frjáls samkeppni að hætti vinstri manns

Það er þetta með hægri og vinstri í pólitík. Ég er til dæmis iðulega kallaður vinstri maður vegna þess að ég vil að samfélagið sjái öllum fyrir heilsugæslu, menntun og fleiru þeim að kostnaðarlausu og ég vil frekar greiða háa skatta og fá þá heilbrigðisþjónustu án þess að þurfa að draga upp kreditkortið þegar ég þarf á henni að halda. Og þar fram eftir götunum; sósíalisma kalla sumir þetta.
En ég veit að til þess að geta greitt skatta, þá þarf ég að hafa vinnu og þokkaleg laun og það þýðir að einhver (jafnvel ég sjálfur) þarf að búa til starf handa mér og það helst í betri kantinum. Samt ekki hið opinbera, ef vel á að vera, þótt ég sé nú um stundir opinber starfsmaður. Alla vega ekki með því að selja erlendum auðhringjum íslenskar auðlindir á niðursettu verði.
Ég aðhyllist nefnilega næstum því frjálsa samkeppni (næstum þvíiið stendur með frjálsri samkeppni hér á undan en ekki aðhyllist), það er að segja, frjálsri samkeppni sem leiðir ekki af sér einokunarrisa eins og svokallaðir …

Verum jákvæð

Hvurn djöfulinn sjálfan kemur okkur það við hvort menntamálaráðherrann hafi fengið lán hjá fyrirtæki sem svo keypti húsið hans og leigði honum það síðan aftur? Og hvað með það þótt ráherrann hafi boðið toppunum úr þessu fyrirtæki með sér til Kína í einhverja bisnissferð?
Og hvað erum við að fárast yfir því að eiginmaður aðstoðarmanns fjármálaráðherra bjóði þessum sama fjármálaráðherra í sjónvarpsviðtal?Ég meina, hver er betur til þess fallinn að sýna okkur rétta andlit ráðherrans, ef ekki einhver rosalega fyndinn náungi úr innsta hring?
Getum við svo ekki látið hana Hönnu Birnu í friði?Sjaldan hefur verið meira pönkast í manneskju sem vissi ekki neitt á meðan hún var ráðherra, og hefur ekkert lært síðan.Þetta er gróft einelti, svo gróft að Gísli greyið Valdórsson sá sig knúinn til að ítreka það að Hanna Birna væri saklaus af því að hafa vitað eitthvað.Svoleiðis ráðherra viljum hafa en nú er búið að bola Hönnu Birnu úr emætti varaformanns líka og Ólöf Nordal hirðir það sjálfsagt líka…